ONU SEVDİĞİM ZAMANLAR

 

KÜNYE

Kitap Adı: Onu Sevdiğim Zamanlar

Yazarı: Kemal Varol

Basım: Doğan Kitap –1.Basım- 2025

Sayfa: 302

Tür: Roman

İNCELEME:

Onu Sevdiğim Zamanlar /Kemal Varol

Yazarın kalemi ile son kitabı ile tanışmış bulundum. Yazar kendi coğrafyasında yaşanan hikayelerin de etkisiyle bir dönemin sosyolojik durumunu romanına aktarmış. Kitap iki ayrı coğrafyayı, iki ayrı hikayeyi anlatıyor. Ankanya (Diyarbakır) dan Paris’e uzanıyor anlatı ve karakterleri kesiştiriyor.

Geri Gönderme Merkezi, Paris’e kaçak olarak girmiş ve yakalanmış göçmenlerin bir süre tutulup ülkelerine geri gönderildiği merkez. Bu merkezin müdürü Eleonore işinde oldukça disiplinli ve katı kuralları olan bir kadın. Fransa-Ortadoğu melezi bir adamla yaşadığı aşkın yarım kalması sonucu hayalkırıklığıyla işine ve kurallarına daha da sarılmış. Ancak hayat hep uzak kalmak istediğimiz olgularla sınamaz mı bizi? Geri Gönderme Merkezi’ne teslim edilmiş, hiçbir kaydı olmayan, hırpani kıyafetli, kendini sessizliğe gömmüş bir göçmen ile sınavı başlar Eleonore’un. Göçmen bir anda ilgisini çeker, kim olduğunu öğrenmeye çalışır ancak sonuç hep sessizliktir. Üzerinden sadece bir muska ve içinden bir flashbellek çıkar. Bir gün merkezde baş gösteren bir isyan bu iki karakteri birbirine daha da yakınlaştırır. Flashbellek’in içindeki hikaye ise Kennan’ın geçmişini, yaşamının zorluklarını bize anlatır.

Bir aşk romanından öte aidiyetsizlik, kırgınlık, bazı coğrafyaların acı öykülerini çok incelikle dile getirmiş yazar. Ben kitabı kendi hayatımdaki karışıklık nedeniyle biraz uzun sürede ve dağınık okudum, biraz bu yüzden arada hikayeden koptuğumu düşünüyordum. Ancak bu dağınık okumama rağmen öyle bir son okudum ki başım döndü. Sadece tek bir cümle, 300 sayfalık bir kitaptan anladığınız tüm hikayeyi bir anda değiştirebilir mi? “Nasıl yani!!!” dedim ve elimde kitapla kalakaldım. Elinde kitap olanlar ve okuyacaklar, asla son sayfaya bakmayın, büyüyü bozmayın. Yazarla tanıştığıma memnun olduğum bir okumaydı, tavsiye ederim.

 

KİTAPTAN SEVDİĞİM ALINTILAR:

 

“Çünkü insan bazen ülkesine de ağlar!”

 

“Gerçek hayattansa kitaplardaki dünyada yaşamak bana daha güzel geliyordu. Kitaplar yalnızlar içindi çünkü. Dışarıdaki gerçek hayat onları avutamadığı için okuyordu insanlar.”

 

“Cevdet Abim yanılıyordu. Çünkü hiçbir roman bütünüyle gerçeğe yaslanmazdı. Bir romanın böyle bir derdi olmazdı. Allah, yeryüzüne gönderdiği yalnız ve biçare kullarına, bu dar-ı dünyaya katlanma gücü versin diye kimine hayal gücü vermişti. Başka bir hayatın da olabileceğini, bir yerlerde başka bir ömrün sürdüğü fikriyle avunsunlar diye...”

 

“Tek istediğim uyumaktı. Çünkü eğer rüyaları saymazsak, uyku tıpkı ölüm gibiydi; her şeyi silen, yaşadıklarımızı bir süreliğine de olsa sindirmemize yarayan bir unutma hali. Bazı uykular unutmanın diğer adıydı.”

 

“Ortak çıkarlar söz konusu olduğunda, ulusun kendisi bir yalana inanmak istediğinde, bir suçun örtbas edilmesi gerektiğinde herkesin nasıl seferber olup kendine haklı gerekçeler bulduğunu çok iyi biliyordum.”

 

“Oldum olası içimde biri, tüm gücüyle hiç kimse olmamaya çalışıyor."

 

“Çok sonra anladım: Bazı aşklar unutarak değil, hatırlayarak biterdi belki de.”